سیدمحمدمهدی صدری‌

وب‌سایت شخصی

سیدمحمدمهدی صدری‌

وب‌سایت شخصی

سیدمحمدمهدی صدری‌

» هـویــــت: سیدمحمدمهدی صدری‌شال
» ولـــــــادت: 12/مرداد/1362
» شــهــادت: پا رکابِ آقا انشاء الله
» شریـعــت: اسلام / شیعه‌ی اثناعشری

» مـلـــیـــت: ایران
» سـکـونـت: تهران
» تحصیلـات: اشتغال به تحصیل سطحِ سه
» سِـمَــــت: محصّل/مُدرس/محقق/مُبلّغ/مشاور

» دور گفــت: 09192959470
» پــُـســـت: SadriSmm [جیمیل]

محبوب ترین مطالب
آخرین نظرات

اشداء علی الکفار

چهارشنبه, ۲۲ بهمن ۱۳۹۳، ۰۴:۱۸ ب.ظ

هستی، مِلک شخصی خدا است. ساکنان این مِلک وقتی حق حیات خواهند داشت که به شرایط و ضوابطِ از پیش‌تعیین شده‌‌ی خدا پایبند باشند. طبق سنت الهی متخلفان از دستورات و قوانین الهی، محکوم به نابودی هستند. از نگاه قرآن، کافرانی که مردم را با زر و زور و تزویر از راه خدا باز می‌دارند، حق حیات و زندگی در زمین ندارند. چون اینان با بکارگیری موهبات و نعمات خدا بر علیه بندگان خدا، تلاش دارند در مسیر سیر بندگان به سوی خدا اختلال ایجاد کنند.
رهبر جامعه‌ی اسلامی به دستور آیه‌ی نه سوره‌ی تحریم موظف است از لحاظ تبلیغاتی و نظامی آن‌قدر بر کافران سخت بگیرد تا آن‌ها را به زانو در بیاورد: "یا أَیهَا النَّبِی جاهِدِ الْکُفَّارَ وَ الْمُنافِقینَ وَ اغْلُظْ عَلَیهِمْ". تعابیر عتاب آلود این‌چنینی، اختصاص به کسانی دارد که علاوه بر قبول کفر و بندگی شیطان، تلاش دارند با ابزارهای گوناگون، بندگان خدا را نیز به خود ملحق کنند. همانان که اصطلاحا کفّار معاند (صَدُّوا عَنْ سَبیلِ اللَّه) نام دارند. در حالی امروز برخی کارشناسانِ فریب‌خورده دم از مذاکره با آمریکا می‌زنند که موضع‌گیری روشن قرآن در برابر آمریکا، صهیونیزم و همه‌ی کفّار خارجی و داخلی این‌گونه است:
«[ای اهل ایمان!] آن‌گاه که با کافران ملاقات کردید گردن‌ها[شان] را بزنید تا آن‌گاه که [با کشتنشان] بر آن‌ها چیره شوید. پس [اسیر گیرید و] بند را استوار کنید ـ تا نگریزند ـ آن‌گاه یا منت نهید [و آزادشان کنید] و یا [آن‌ها] را باز فروشید ـ به مال یا معاوضه‌ی اسیران ـ تا آن‌که جنگ بارهای خود را بنهد ـ به پایان رسد ـ این است [فرمان خدا]، و اگر خدا می‌خواست از آنان کین می‌ستاند ـ بی‌آن‌که به شما فرمان جنگ دهد ـ و لیکن خواست تا برخی‌تان را به برخی بیازماید».[1]
آنان که هنوز تکلیف خود را با شعار "مرگ بر صهیونیزم و آمریکا" مشخص نکرده‌اند، منصفانه مصحف شریف را در برابر دیدگانشان بگشایند و در آیات سوره‌ی مبارکه‌ی محمد بیش‌تر تأمل کنند: "وَ الَّذینَ کَفَرُوا فَتَعْساً لَهُمْ"[2] یعنی مرگ و هلاکت، نثار کسانی باد که کفر ورزیدند و از مسیر بندگی خدا خارج شدند. کافرانی که با قدرت جسمی و نیروی عقل ـ که هر دو خدادادی است ـ به جنگ با خدا می‌روند، از نگاه قرآن منفور و مطرودند. در برخورد با کفّار و منافقان، اصل اولیه‌ی ‌قرآنی غلظت، شدت و خشونت است؛ بنابراین معتقدین به مذاکره و نیز مخالفان شعارهای استکبار ستیزانه باید برای ادعای ضد قرآنی خود چاره‌ای بیندیشند. خداوند در قرآن برای زدودن کافران معاند، از دو نوع عذاب استفاده می‌کند: عذاب زمینی و عذاب آسمانی.
الف) عذاب زمینی: مؤمنان، مأموران زمینی خداوند هستند برای عذاب کافران و پاکسازی زمین از لوث نجاست کفّار معاند. خداوند در آیه‌ی چهارده سوره‌ی مبارکه‌ی توبه به مؤمنان فرمان می‌دهد: "قَاتِلُوهُمْ یعَذِّبْهُمُ اللَّهُ بِأَیدِیکُمْ". یعنی إعمال غلظت و خشونت مؤمنان نسبت به کفّار، نوعی عذاب است از سوی خداوند متعال برای خشکاندن ریشه‌ی کفّار در زمین. سستی مؤمنین در این مأموریت، حضور مستقیم خداوند را بدنبال خواهد داشت با نزول عذاب آسمانی.
ب) عذاب آسمانی: عذاب‌هائی که برای نزول آن، ابزارهای غیبی نظیر ملائکه‌ی عذاب دخیلند. وقتی نهصد و پنجاه سال دعوت شبانه‌روزی حضرت نوح علیه السلام در دل کفّار اثر نکرد، آن بزرگوار دست به آسمان بلند کردند و فرمودند: "رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْکافِرینَ دَیاراً".[3] یعنی پروردگارا! هیچ یک از کافران را در روى زمین باقى مگذار. این‌جا بود که برای اولین بار عذاب الهی بر بنی‌آدم نازل شد: "فَلَبِثَ فیهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلاَّ خَمْسینَ عاماً فَأَخَذَهُمُ الطُّوفانُ".[4]
اما دلیل این رویکرد سخت‌گیرانه از سوی خداوند چیست؟
1) تنفر کفّار از قرآن: "ذلِکَ بِأَنَّهُمْ کَرِهُوا ما أَنْزَلَ اللَّه".[5] کفّار، نسبت به قرآن که یگانه نسخه‌ی هدایت و سعادت بشر است اظهار کراهت می‌کنند. مبارزه‌ی همه‌جانبه‌ی خداوند و مؤمنان با اخلال‌گران مسیر هدایت، کاملا بجا و منطقی است.
2) تلاش کفّار برای انحراف مردم: کافران معاند با ایجاد حیات خلوت أمن برای خود در صدد ستیز با خدا و بندگان خدا هستند:‌ "إِنَّکَ إِن تَذَرْهُمْ یضِلُّواْ عِبَادَکَ وَ لَا یلِدُواْ إِلَّا فَاجِرًا کَفَّارًا".[6] یعنی باید کافران از صحنه‌ی روزگار حذف شوند. زیرا بندگان خوب خدا را به گمراهی می‌کشانند و به تکثیر نسل فاجران و کافران می‌پردازند. بنابراین سنت نابودی کفّار باید در هر دوره بروزرسانی شود تا خواب راحت از چشمان کفّار سلب شود. اگر فرمان پروردگار برای نابودی کفار توسط مؤمنان اطاعت شود ما بهشت را در همین دنیا خواهیم دید. با این نگاه، برخورد توأم با خشونت خدا با کافران، لطف و لطیفی است به بشریت.
اگر خداوند معشوق ما است باید با دوستان او دوست و با دشمنانش دشمن باشیم: "إنِّی سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمَکُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حَارَبَکُم‏". حال که خداوند کفّار را این‌گونه دشمن می‌دارد، القاء‌ مودت و محبت به آن‌ها چه معنی‌ای دارد؟ مذاکره و سازش با آن‌ها چه توجیه شرعی‌ای دارد؟ ‌در آیه‌ی بیست و دو سوره‌ی مجادله، خداوند می‌فرماید: کسانی که به خدا و قیامت اعتقاد دارند،‌ هیچ‌گاه نباید محبت کسانی را در دل داشته باشند که به حدود الهی پایبند نیستند: "‌لا تَجِدُ قَوْماً یؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْیوْمِ الْآخِرِ یوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَه‏".
قرآن، فصل الخطاب منازعات است و نشان‌گر خط تعادل؛ با این شاخص باید گفت متأسفانه برخورد ما با کفّار، تاکنون خیلی رئوفانه و از روی تسامح بوده است. سستی‌های دیروز ما، کفّار امروز را در مقابله با خدا و بندگان خدا مصمم‌تر و پر جرأت‌تر کرده است. کفّار تَلمبار شده‌ای امروز، حاصل کوتاهی‌ها و سستی‌های گذشتگان ما در اقدام به نابودی کفّار است. مبادا ما نیز چون کبک، سر در برف فرو ببریم و با تساهل و تسامحمان، رویاروئی با کفّار را برای آیندگان دشوارتر کنیم. کافر معاند، گرگی را می‌ماند که اگر دربند نباشد، دائما اندیشه‌ی تاراج جان و مال بندگان خدا را در ذهن می‌پروراند. بنابراین بجای نشان‌دادن چهره‌ی رئوفانه باید فتیله‌ی شدّت و حدّت را اندکی بالا کشید. چون چهره‌ی واقعی اسلام در برابر کفّار ابداً رئوفانه نیست. آغوش رحمت اسلام، بر خلاف مسیحیت تنها به روی یکتاپرستان باز است: "مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذینَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْکُفَّارِ رُحَماءُ بَینَهُم‏".[7]
اخلال‌گران در نظام اقتصادی، اخلاقی، روانی، امنیتی، عقیدتی، سیاسی و در یک کلام تمام کسانی که در راه دینداری مردم تولید مانع می‌کنند، مصداق "یصدون عن سبیل الله" هستند. این گروه اگر کافر باشند، حکمشان همان است که در آیه‌ی چهار سوره‌ی محمد بیان شد. اگر هم کافر نباشند، پس از طی مراحل رئوفانه‌ی نهی از منکر، باید در معرض مرتبه‌ای از ‌إعمال خشونت قرار گیرند تا در برابر حکومت اسلامی به زانو درآیند و مانع دین‌داری بندگان خدا نشوند.
----------------------
[1] سوره‌ی محمد/4
[2] سوره‌ی محمد/8
[3] سوره‌ی نوح/26
[4] سوره‌ی عنکبوت/14
[5] سوره‌ی محمد/9
[6] سوره‌ی نوح/27
[7] سوره‌ی فتح/29

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی